Νότια της πόλης των Σερβίων, εκβάλλει το ρέμα «Πλατανούλα» και σχηματίζει μικρό, αλλά αξιόλογο φαράγγι, με εντυπωσιακές βραχώδεις εξάρσεις στα πρανή του. Η βλάστηση είναι περιορισμένη, διαθέτοντας μικρές ομάδες σκληρόφυλλων θάμνων πρίνου και οξύκεδου, καθώς και φυλλοβόλων θάμνων γαύρου, οστριάς και χασμόφυτων. Στο λόφο, δεξιά του φαραγγιού, υπάρχουν τα ερείπια βυζαντινού κάστρου, που έχουν κατά το μεγαλύτερο μέρος καλυφθεί με τεχνητό δάσος τραχείας πεύκης. Ένα μονοπάτι ξεκινά από τη νότια παρυφή των Σερβίων, μπαίνει στο δεξιό πρανές του φαραγγιού, το διασχίζει και βγαίνει στο νοτιότερο σημείο του φαραγγιού. Από εκεί μπορεί κανείς να επιστρέψει πάλι από πλακόστρωτο μονοπάτι, διαμέσου του κάστρου και του λόφου με το δάσος, έχοντας μία πανοραμική εικόνα των Σερβίων και της κοιλάδας του Αλιάκμονα.

Το μήκος του φαραγγιού πλησιάζει τα 3χιλιόμετρα και το μέγιστο ύψος του υπερβαίνει τα 200 μέτρα. Η είσοδος είναι το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, μια παλιά βυζαντινή βασιλική εκκλησία του 15ου αιώνα.

Οι εκπληκτικοί γεωλογικοί σχηματισμοί, η χλωρίδα και η πανίδα, καθώς και τα ζωόμορφα και ανθρωπόμορφα βράχια, συνθέτουν μια μοναδική αγριότητα και μεγαλοπρέπεια, καθιστώντας το φαράγγι των Σερβίων ένα από τα εντυπωσιακότερα στην Ελλάδα.

Θρύλοι και παραδόσεις ξεπηδούν από το άγριο τοπίο του Μεγάλου Φαραγγιού: «Όσοι το διασχίσουν γίνονται πιο όμορφοι και πιο γοητευτικοί», λέει η παράδοση. Επίσης επιβάλλεται να το περάσουν οι ερωτευμένοι, για να πάρουν θετική απάντηση στην πρόταση γάμου που θα κάνουν στο ταίρι τους, όπως συνέβη με το Βασιλιά της Ηπείρου Μιχαήλ Β’ και τη Σερβιώτισσα Βασίλισσα και Μοναχή Θεοδώρα, το 1230 μ.Χ.